"ความเงียบ..."
มันอยู่ในลิฟท์ ขณะเราขึ้นไปกับคนแปลกหน้า
มันอยู่ในรถ 2 แถว หลังจากเราสบตากับคนที่นั่งตรงข้ามไป 2-3 ครั้งแล้ว
มันอยู่ในโรงหนัง ก่อนหนังตัวอย่างจะมา
มันอยู่ใต้ท้องทะเล ขณะเราดำน้ำ
มันอยู่ในห้องสมุด
มันอยู่หลังเสียงแก้วแตก
มันอยู่ในห้องเรียน หลังจากครูถามว่า มีใครสงสัยอะไรมั๊ย
มันอยู่ในบ้าน ตอนเราเดินปิดไฟทีละดวง ทีละดวง ก่อนเข้านอน
มันอยู่ระหว่างคน 2 คนที่ไม่เข้าใจกัน

"ความรัก...คล้ายการลอกหัวหอม ระหว่างลอกหอมทีละชั้น
ระหว่างการเรียนรู้กันและกันทีละขั้น เป็นธรรมดาที่ต้องมีน้ำตา
วันนี้หัวที่เคยหอมหายไปแล้ว หัวหอมไปไกลแต่น้ำตาทำไมยังอยู่ที่เรา"

"กลิ่นของความรัก ก็เช่นเดียวกับห้องน้ำ เข้าไปแรกๆ จะรู้สึกได้กลิ่น
อยู่ในนั้นไปนานๆ จะเคยชิน จนลืมไปว่ามีกลิ่นนั้นอยู่
จนกว่าจะออกมาจากบริเวณนั้น และกลับเข้าไปใหม่
ความรักเหมือนรถเมล์ สายที่ไม่ต้องการจะมาก่อนเสมอ
เมื่อไหร่รถสายที่รอจะมาหนอ บางทีมาคนแน่นไม่มีที่
แต่ถ้าอายุมากแล้ว รถเมล์เที่ยวสุดท้าย แน่นก็ต้องขึ้น"

"ถ้าเรารักใครสักคน เราควรเปิดโอกาสให้เค้าทำผิดพลาดหลายๆ ครั้ง
เพราะเราเองก็ต้องการโอกาสอย่างนั้นเช่นกัน"

หลายคนมีโอกาส แต่กลับผลักไสโอกาสไป ด้วยคำง่ายๆว่า "ไม่"
หลายคนมีโอกาส แต่กลับล้มเหลวเพราะมัวแต่คิดว่า "ทำไม่ได้"
หลายคนมีโอกาส แต่กลับปล่อยให้มันหลุดมือไปนับครั้งไม่ถ้วน!

ขณะที่ หลายคนเรียกร้องหาโอกาส แต่ไม่เคยได้รับโอกาสแม้เพียงสักครั้งในชีวิต!

แล้วคุณล่ะ! หากมีโอกาส คุณจะปล่อยมันไปด้วยคำว่า "ไม่" หรือเปล่า?

Doing is better than saying.